Założona z inicjatywy Alvina Lee w 1967 roku formacja, pierwotnie funkcjonowała pod szyldem The Jaybirds. Ich muzyka inspirowana muzyką jazzową i bluesem w pierwszym okresie kariery przysporzyła im dużej popularności, lecz głównie na scenie lokalnej. Kariera ich nabrała większego rozpędu w 1966 roku kiedy zespół przeniósł się do Londynu.

W tym samym czasie zmienili nazwę z The Jaybirds na Ten Years After. Regularnie dawali koncerty w legendarnym klubie Marquee. Wkrótce potem nadarzyła się okazja  zaprezentowania się szerszej publiczności. W 1967 roku wzięli udział w Windsor Jazz & Blues Festival, co zaowocowało pierwszym poważnym kontraktem płytowym. Ich debiutancki album „Ten Years After” został zaskakująco dobrze przyjęty zarówno przez krytyków jak i fanów. Co więcej, nieoczekiwanie ich kawałki zaczęły być regularnie nadawane przez piracką stację radiową w San Francisco. Bill Graham promotor i organizator koncertów wspomina, że kiedy po raz pierwszy usłyszał muzykę Ten Years After był pod tak silnym wrażeniem, że nie zastanawiał się długo nad zaproszeniem zespołu na tournee po Ameryce. Kapela po raz pierwszy zawitała do USA w 1968. Chłopcy z TYA błyskawicznie podbili serca amerykanów, głównie za sprawą wyróżniającej się gry gitarzysty Alvina Lee, którego szybkie solowe riffy przypominały serie z karabinu maszynowego. Nie bez kozery właśnie dzięki temu kunsztowi został mu nadany przydomek „najszybszego gitarzysty świata”.

Chyba najważniejszym momentem w historii zespołu okazał się udział w festiwalu Woodstock w 1969 roku. De facto, to właśnie dzięki klasycznemu  już dziś utworowi po tytułem „I'm going home”, który zespół wykonał podczas jednego z koncertów odbywających na słynnej farmie, zahipnotyzował wręcz jego uczestników i sprawił, że właśnie tego dnia Ten Years After stali się muzyczną legendą lat siedemdziesiątych XX wieku. Ich występ w Woodstock został uwieczniony na filmie p.t. „Woodstock – 3 dni muzyki i pokoju”.

Od 1968 do 1975 muzycy żyli w ciągłej trasie pojawiając się na licznych wysokiej rangi imprezach muzycznych i festiwalach. Koncertowali między innymi na The Newport Jazz Festival, The Miami Pop Festival, The 1970 Isle of Wight Festival, The Toronto Peace Festival, a także w olbrzymich salach koncertowych takich jak tokijski Budokan, Madison Square Gardens w Nowym Jorku czy londyński The Royal Albert Hall, niosąc „kaganek blues-rocka” z państwa do państwa i z kontynentu na kontynent.

Grupa nieznanych chłopaków z Anglii w krótkim czasie zdobyła serca amerykańskiej publiczności, a potem całego świata. Ich wydawnictwa osiągały rekordową sprzedaż. Od momentu kiedy Ten Years After rozpoczęło swoją wielką muzyczną amerykańską przygodę w czasie 7 lat (1967-1974) zorganizowali aż 28 tras koncertowych.

Dość powiedzieć, że wg. szacunkowych wyliczeń w ciągu tygodnia zespołowi przybywało 75.000 fanów co daje liczbę blisko 4 mln osób rocznie, zaś wyniki sprzedaży ich płyt oscylowały w granicach dziesiątków milionów egzemplarzy.

W 1973 Ten Years After przeżył swój pierwszy poważny kryzys wraz z decyzją Alvina Lee o rozpoczęciu kariery solowej. Lee twierdził, że czuje się ograniczony stylem kapeli. Wielokrotnie wspominał, że brakuje mu intymnej atmosfery mały sal koncertowych. Ponieważ decyzja wydawała się być nieodwołalna odwołano zaplanowane trasy koncertowe jak i kolejne projekty nagraniowe. W czasie kolejnych 25 lat członkowie zespołu prowadzący przez cały ten czas własną działalność muzyczną, kilkukrotnie próbowali reaktywować zespół na dłużej. Zwykle jednak kończyło się na krótkich wspólnych trasach. Efektem tych przedsięwzięć była także pierwsza po 15 latach (od chwili rozpadu zespołu) płyta studyjna zatytułowana „About Time” z 1989 roku.

Na początku 2001 roku, wraz ze wzrostem zainteresowania legendarnymi kapelami rockowymi z przełomu lat 60 i 70, wytwórnie płytowe EMI i Decca Records we współpracy z Rickiem Lee - perkusistą zespołu, ponownie zremasterowali całą dyskografię Ten Years After wzbogacając ją o dodatkowe, nigdzie wcześniej nie publikowane utwory.

W tym czasie  zarówno Ric Lee jak i Chick Churchill próbowali namówić Alvina Lee do współpracy i wsparcia tego nowego projektu zwłaszcza w kwestii promującej go trasy koncertowej. Niestety bezskutecznie. Dla miłośników ich muzyki oznaczało to niestety jedno – Ten Years After już nigdy nie zagra „na żywo”.

Wkrótce okazało się jednak że znane powiedzonko „nigdy nie mów nigdy” w przypadku muzyków z Nottinghamshire po raz kolejny udowodniło swoją magiczną moc.

Po części stało się to także za sprawą samych fanów, którzy wywierali bardzo silną presję na zespół (były to już przecież czasy Internetu, forów dyskusyjnych) żądając wręcz wznowienia przez zespół koncertów. Także sam zespół nie ustawał w wysiłkach w celu znalezienia jakiegoś rozwiązania tej niekomfortowej sytuacji.

Rozwiązaniem tym okazał się 27-letni wówczas gitarzysta i wokalista Joe Gooch. Wiele osób twierdzi, że właśnie dzięki niemu zespół odzyskał dawny wigor zaś muzyka powiew świeżości i lekkości.

W 2002 roku trzech „ojców założycieli” kapeli czyli Leo Lyons (bas), Chick Churchill (klawisze) and Ric Lee (perkusja) ogłosiło światu wielki „Come Back”.

W kwietniu 2004 roku ukazała się w Europie pierwsza po dłuższej przerwie studyjna płyta zespołu w nowym składzie. Album „NOW” stał się doskonałym pretekstem do kolejnej trasy koncertowej.

Lata 2004, 2005 i 2006 to w historii zespołu jedna wielka trasa koncertowa. Kapela odwiedziła między innymi: Niemcy, Belgię, Holandię, Włochy, Szwajcarię, Francję, Czechy, kraje Skandynawskie oraz Kanadę. Kiedy album „NOW” ukazał się także za oceanem (w lipcu 2005) zespół rozpoczął światową część tournee odwiedzając Amerykę Południową, Australię, Nową Zelandię, Dubai, Singapur oraz oczywiście USA.

Efektem trasy koncertowej jest w dyskografii zespołu dwupłytowy album „Roadworks”, który zawiera wiele starych i nowych przebojów w wersjach „live”.

Zespół zawsze podkreślał, że najważniejsze dla nich są koncerty i bezpośredni kontakt z publicznością. Dlatego kolejne lata to w zasadzie także głównie wyjazdy i granie na „żywo”. W krótkich chwilach odpoczynku, pomiędzy jedną trasą koncertową a drugą, zespół spotykał się w zaciszu studia i nagrywał materiał na kolejną płytę. Album studyjny - „Evolution” ukazał się w 2008 roku, natomiast w 2009 na rynku ukazała się pierwsza w historii zespołu płyta DVD - „Live at Fiesta” zawierająca ich koncertowe nagrania.

Oczywiście wszyscy członkowie zespołu przez cały czas z powodzeniem kontynuowali własne projekty muzyczne i kariery solowe.

W  chwili obecnej zespół pracuje nad nowym materiałem studyjnym, który ma się ukazać w przyszłym roku jako album podsumowywujący 45-lecie istnienia kapeli.

Jeśli chodzi o polskie ślady Ten Years After to w ostatnich latach było ich co najmniej kilka

Rok 2007 – koncerty w Bydgoszczy i Warszawie,
2008 – koncert w Poznaniu oraz występy na dwóch festiwalach „Legendy Rocka – Dolina Charllotty i festiwal im. Ryśka Riedla,
2009 – koncerty we Wrocławiu i Zielonej Górze,
2010 – występy w Gdyni i Poznaniu.

Jak widzicie w ciągu ostatnich kilku lat zespół bywał w Polsce dość często, nigdy jednak nie był aż tak blisko.

Gorąco namawiam zatem wszystkich mieszkańców Błonia i okolic do udziału w koncercie tej legendarnej grupy, zwłaszcza, że tylko pobieżny przegląd amatorskich nagrań opublikowanych na portalu Youtube, a zarejestrowanych przez fanów grupy na ich tegorocznych koncertach świadczy, że kapela naprawdę jest w doskonałej formie.

Dla osób z mojego pokolenia i tych nieco starszych jest to możliwość poczucia tej niepowtarzalnej atmosfery jaką tworzyła muzyka naszej młodości, kiedy to niepodzielnie królował Rock i kapele takie jak „TYA”. Czas dla nikogo nie jest łaskawy i być może jest to jedna z ostatnich okazji aby choć na chwilę cofnąć się kilkadziesiąt lat wstecz i jeszcze raz poczuć na plecach ten dreszczyk emocji.

Dla młodego pokolenia, w myśl zasady „pokaż mi jakiej muzyki słuchasz a powiem ci kim jesteś”, to okazja lepszego poznania swoich rodziców i dziadków. Taka właśnie muzyka jaką gra zespół „Ten Years After” towarzyszyła im w czasach kiedy byli równie młodzi jak Wy teraz a nie była to bynajmniej (jak być może Wam się wydaje) muzyka spod znaku (z całym szacunkiem) Ireny Santor czy Mieczysława Fogg’a. Przyjdźcie i zobaczcie jak potrafią bawić się ludzie, których na co dzień uważacie za „nudnych zgredów” i nazywacie „starymi”.

Justyna Janicka, Sławomir Janicki

p.s. Zespół zagra w sobotę 11 czerwca 2011 roku w Amfiteatrze Centrum Kultury w Błoniu. Impreza planowana jest w godzinach 19:00 - 22:00. Jako "support" będzie grała warszawska kapela "Belive" która gra muzykę w stylu rocka progresywnego, czyli klimaty Yes, wczesny Genesis, Pink Floyd, Frank Zappa, Rick Wakeman czy Emerson, Lake and Palmer.